Impact voor betere jeugdhulp

Al dertig jaar heeft Emma* ervaring met de jeugdzorg. Eerst als moeder, en sinds de geboorte van haar kleinzoon ook als oma. “Ja hoor, weer bingo, die heb ik ook hoor!”, zegt ze half lachend als er weer een naam van een jeugdhulporganisatie voorbijkomt waar ze óók mee in contact is geweest. Maar eigenlijk is het natuurlijk helemaal niet om te lachen, want de hulpverleners die Emma, haar dochter en haar kleinzoon écht verder hebben geholpen zijn maar op één hand te tellen.

J. (21) heeft een duidelijk advies voor iedereen die met mensen met autisme werkt: kijk naar de persoon. Vraag je af: wat heeft deze persoon nodig? in plaats van te denken dat je dat wel weet omdat je weet dat iemand autisme heeft. Dat klinkt logisch, maar gebeurt helaas, zoals blijkt uit het verhaal van J., nog lang niet altijd.

Door een onveilige thuissituatie werd ik uit huis geplaatst. De start van een reeks aan trauma’s. Onwetend over wat er ging gebeuren werd ik angstig en teruggetrokken. In het pleeggezin dacht ik dat ik eindelijk veilig was. Onwetend dat de dingen die daar gebeurden niet normaal waren. Was er maar iemand die het gesprek met mij aanging, dan had er eerder ingegrepen kunnen worden.

Als ouder start je met een ideaalbeeld, zo ga je het doen! Als dat niet lukt voel je je machteloos en vind je dat je tekort schiet. Je maakt je zorgen en dat kost energie. Het is extra zwaar als je dan ook strijd moet leveren voor passende ondersteuning. De strijd put je uit.